این وبلاگ دو ساله شد . . .

شاید خطا کردم و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم

 کجا تا کی برای چه ولی رفتی ؟!!

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید  و بعد از رفتنت یک قلب

دریایی ترک برداشت و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری

گم شد و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر

می داشت تمام بال هایش غرق در اندوه و غربت شد و  بعد از رفتن

تو آسمان چشمهایم  خیس باران شد ...

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از

دست خو اهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد و من با آنکه می دانم تو

هرگز از آن من نخواهی شد هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد . . .

. . . و امروز بدترین روز عمر من است

امروز روز تولدم و هفتمین روز رفتن . . .

همه با هم به سوگ می نشینیم یاسمین

.

.

ازش پرسیدم گناهم چی بود تنهام گذاشتی و رفتی ؟!

گفت:

دوست داشتن زیاد

.

.

حالا میفهمم که تو این دنیا بزرگترین گناهی که مرتکب شدم و

تاوان سختی بابتش پرداختم همین بود

کاش تاوان این گناه مرگ بود نه انتظار

...

سال نو مبارک

اشکهایم

نگاه هایم

حرفهایم

و سکوتم

نه

هیچ یک اثری نداشت

همه بی اثر بود

می رود

بدون نگاهی

و من فکر می کنم

و به یاد می آورم

روزی را که گفت " من هستم،تو هم باش "

نگاهی می کنم

من هستم

اما او........

می نشینم

در کورسوی کوچه ی تنهایی

روزها به صبر

شب ها به انتظار

گذر زمان

گذر عمر

گفتند چون می گذرد غمی نیست

گذشت

اما با غم

گفتند این نیز بگذرد

گذشت

اما سخت

حال چه کنم

به چه شوقی

به چه امیدی

گذرعمر را تماشا کنم

در انتهای کوچه ی تنهایی

. . .

آری این چنین است قاعده ی زندگی...تنها شدن

آری .. این چنین است

گویی هر روز بزرگتر می شوی !!!

شبی آرزو کردم همه چیز تمام شود به هر قیمتی...میفهمی؟

هرقیمتی ...

اما انصراف هم جسارت میخواست که من نداشتم ...

پس ماندم و تنها آرزو کردم که شب بخوابم و صبح زود ...

خیلی حرفها تا لبه ی پرتگاه ذهنم آمدند

و چند قدم مانده تا لبه دوباره آرام آرام برگشتند بی آنکه سقوط کنند

همانجا ماند و وقتی لایه ای از غبار زمان رویشان نشست

وکمی کدر شدند رفتند که فراموش شوند …

یا چه میدانم شاید رفتند گوشه ای نشستند

تا روزی دیگر غبارشان را پس بزنم و خوب بهشان فکر کنم

و سکوت جای همه شان را گرفت

اصلا چه ربطی میان نوشتن های من و

بودن های تو هست که از نبودنت مینویسم ؟

وقتی دستانت در حسرت دستانیست که

فاصله اش تا تو سه نقطه است

از همیشه تنها تری

میدانی نوش دارو بعد مرگ سهراب یعنی چه؟

یعنی دل میگیرد و تو نیستی ...

یعنی دل من پر از حرف است

و حرفها آنقدر همانجا میمانند که در من حل میشوند ...

فقط به یاد داشته باش روزی نیایی که دیگر

خیلی دیر شده باشد و من نباشم