آری دوست داشتن زیباست گر چه پایان راه نا پیداست
من به پایان دگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست
گاهی اوقات در زندگی لحظاتی وجود دارد که آدما
مجبور می شوند به همه باورها و دانسته های خود شک کنند
رو ازت دزدیدو به جاش یه زخم همیشگـی رو به قلبت
هدیه داد زل بزنی و بـه جای اینکــه لبریز کینه و نفرت
شی ، حس کنـی هنوزم دوسش داری...
چه قدرسخته دلت بخوادسرت رو بازبه دیواری تکیه
بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده...
چه قدر سخته تو خیالت ساعتـها باهاش حرف بزنی
اماوقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی...
چه قدر سختــه وقتی پشتت بهشه دونه های اشک
گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه
هنوزم دوسش داری...
چه قدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار
بار تو خودت بشکنی و اون وقت آروم زیر لب بگی :
گل من باغچه نو مبارک
صادقانه بگویم
راز زیبای دوست داشتن را در چشمان تو دیدم
و لذت عشق را در تو پیدا کردم
ولی
تو هرگز این را نفهمیدی
نمی دانم شاید
تو این راز را در چشمان زیبای دیگری یافتی
خدایا
به هرآنکه دوست می داری بیاموزعشق از
زندگی کردن بهتراست
وبه هرآنکه دوست ترمی داری بیاموز که
دوست داشتن ازعشق هم برتر است
اونائی که خدا رو با اون همه بزرگیش فراموش کردند؛ من و
تورو که بنده ناچیز خدائیم زودتر فراموش می کنند
کاش میشد دوباره اما نمیشه؛ نمیشه بیای دوباره
کاش میشد اما نمیشه؛ ایـن مرام روزگــاره
رفتنت همیشگی بود؛ دیگه برگشتی نداره