شاید خطا کردم و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم

 کجا تا کی برای چه ولی رفتی ؟!!

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید  و بعد از رفتنت یک قلب

دریایی ترک برداشت و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری

گم شد و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر

می داشت تمام بال هایش غرق در اندوه و غربت شد و  بعد از رفتن

تو آسمان چشمهایم  خیس باران شد ...

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از

دست خو اهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد و من با آنکه می دانم تو

هرگز از آن من نخواهی شد هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد . . .

. . . و امروز بدترین روز عمر من است

امروز روز تولدم و هفتمین روز رفتن . . .

همه با هم به سوگ می نشینیم یاسمین

.

.

ازش پرسیدم گناهم چی بود تنهام گذاشتی و رفتی ؟!

گفت:

دوست داشتن زیاد

.

.

حالا میفهمم که تو این دنیا بزرگترین گناهی که مرتکب شدم و

تاوان سختی بابتش پرداختم همین بود

کاش تاوان این گناه مرگ بود نه انتظار

...

سال نو مبارک

اشکهایم

نگاه هایم

حرفهایم

و سکوتم

نه

هیچ یک اثری نداشت

همه بی اثر بود

می رود

بدون نگاهی

و من فکر می کنم

و به یاد می آورم

روزی را که گفت " من هستم،تو هم باش "

نگاهی می کنم

من هستم

اما او........

می نشینم

در کورسوی کوچه ی تنهایی

روزها به صبر

شب ها به انتظار

گذر زمان

گذر عمر

گفتند چون می گذرد غمی نیست

گذشت

اما با غم

گفتند این نیز بگذرد

گذشت

اما سخت

حال چه کنم

به چه شوقی

به چه امیدی

گذرعمر را تماشا کنم

در انتهای کوچه ی تنهایی

. . .